kendimi Kadıköy'de hissedeyim diye çıktım yürüyüşe bugün. Calle Uria var burada, böyle bir Kadıköy'ü andırıor. karda kaya kaya gittim Uria' ya. yine melankoliye kapıldım ne kadar kendime karşı çıkmaya çalışsam da, arada tutamıyorum şu içimdeki ağlama isteğini. gerçi yürümek, üşümek sokaklardaki insanları görmek kendimi iyi hissettirdi de.. bir de evime dönmek istememe karşın bu şehri ne kadar özleyeceğimi düşündüm. karışık duygular bunlar blog boşver sen.