çocukken sevmezdim bilimkurgu'yu, fantastik olan şeyleri. komediydi izlediklerim ya da korku filmleri falan. okuduklarım da genelde normal şeylerdi işte klasik kız çocuğu. en fazla harry potter, angel ve spiderman'den oluşurdu benim ilgi alanımdaki doğaüstü olan şeyler, kurgu olan şeyler. gerisini sevmezdim. ne gariptir ki filmlerden, dizilerden kitaplardan etkilenecek yaşta olmadığım hâlde, etkilenme yaşında ilgisizken şimdi hepsi daha bir güzel gözüküyor. ne kadar zaman geçerse o kada sevilirmiş gibi gelmeye başladı. sanırım herşey o zaman güzeldi. şimdiyse herşey bombok ve ben gerçekten çok ütopyalara inanmak istiyor, gerçeklerden çok ütopyalarda olanları beğeniyorum. ışınlanma imkanları diliyorum . bilimin çare olup beni fezanın kuytu köşesindeki bir gezegene göndermesini temenni ediyorum.
bu ben değilim sensin, senin eserin bunlar. ve ben şimdi hiçbirinizi sevmiyorum, hiçbirşey beni bu denli heyecanlandırmıyor. oyuncakçılara girince elime ışın kalıcı alıp kendimi bir jedi'la karşı karşıya hayal edebiliyorsam eğer bu benim suçum değil ki. aman ne bileyim işte.
ulan ergen ettiniz beni.