sosyallikten gelen sıkıntıya inanıyor, asosyallikten gelen saçma melankolinin mutluluğunda yüzüyorum. abartırım. abartmak işimdir genelde. lâkin, inanın dostlar bazen sosyalleşmekten daha güzel anlar vardır. o an bu andır, o an ev içinde moonlight izlemekten kendini kaybedip her an vampir çıkacak gibi temkinli gezme anıdır, o an kendini jedi sanıp ayna karşısında elinde ışın kılıcı varmışçasına hareket edip efektlendirmektir. asosyal anlar bazan en komik anlardır. o değil de niye ders verir tatta konuştum . ne bileyim .